Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Złamania

Złamanie kości promieniowej:

Złamania w tak zwanym miejscu typowym, czyli w obrębie końca kości promieniowej położonego bliżej nadgarstka są jednymi z najczęstszych urazów układu kostnego. Z reguły powstają w wyniku upadku na kończynę górną. Jeśli upadek miał miejsce na dłoń to mamy do czynienia ze złamaniem Collesa – wyprostnym. Jeśli ręka podczas upadku była zgięta w nadgarstku, dojdzie do złamania Smitha – zgięciowego.

Złamania te są częste u starszych osób. Są to tak zwane złamania osteoporotyczne. U osób starszych kość jest mniej wytrzymała i dużo łatwiej dochodzi do złamań, nawet przy niewielkim urazie. Dość częste są też u osób uprawiających jazdę na snowboardzie czy deskorolce.

Leczenie złamania kości promieniowej

Leczenie polega na nastawieniu złamania i założeniu opatrunku gipsowego na ok. 4 tygodnie. Tylko w rzadkich przypadkach konieczne jest leczenie operacyjne, na przykład w złamaniach otwartych.

Rehabilitacja w trakcie unieruchomienia

Rehabilitacja w złamaniach u osób starszych odgrywa szczególnie ważną rolę. Przyspiesza gojenie się złamania oraz zapobiega powstawaniu powikłań. Rehabilitacja powinna być prowadzona pod okiem specjalisty. W pierwszych dniach po założeniu gipsu należy pamiętać o unoszeniu kończyny. Zapobiega to powstaniu lub sprzyja zmniejszaniu się już istniejącego obrzęku.

Unieruchomiona ręka powinna spoczywać na temblaku. Kiedy ustąpi ból można zacząć wdrażać rehabilitację. Stosuje się ćwiczenia obejmujące wszystkie pozostałe stawy kończyny wolne od unieruchomienia. Ćwiczy się również kończynę zdrową. Bardzo ważne są ćwiczenia drobnych stawów ręki. Zaczyna się od ruchów w pojedynczych stawach, później ćwiczy się zgięcie i prostowanie wszystkich palców, a następnie odwodzenie, czyli złączenie i rozłączanie palców. Jeśli zakres ruchów jest prawidłowy można zacząć ćwiczyć ściskanie piłeczki lub ugniatanie plasteliny.

Podczas unieruchomienia można zastosować także techniki rehabilitacyjne z użyciem pola magnetycznego oraz laseroterapię, które wspomagają proces gojenia się złamania.

Po usunięciu gipsu kilka razy dziennie stosuje się letnie kąpiele kończyny i masaże. Kontynuuje się ćwiczenia wykonywane we wcześniejszym okresie. Dołącza się do nich ćwiczenia unieruchomionego wcześniej nadgarstka. Również po zdjęciu unieruchomienia stosuje się laseroterapię i pole magnetyczne, ale dodatkowo dołącza się różne formy elektroterapii, które mają działanie przeciwbólowe. Stosuje się ponadto krioterapię i światłoterapię.

Złamania kostek:

Złamania kostek to najczęstsze złamania występujące u ludzi. Powstają w trakcie chodzenia, biegania, skakania czy upadków.

Wyróżniamy:

Złamanie Danisa-Webera

Złamania kostek zostały podzielone na wiele typów. Najczęstsze są złamania typu Danisa-Webera. Wyróżniamy cztery typy tych złamań.

- Typ A - polega na złamaniu kostki bocznej, czyli kostki strzałki. Takie złamanie występuje poniżej więzozrostu łączącego strzałkę i kość piszczelową. Dzięki temu łatwo je nastawić i rokuje dobrze.

- Typ B - jest bardzo podobny do typu A. Występuje przy trochę silniejszym urazie. Następuje wtedy złamanie również bocznej kostki, czyli kostki piszczeli. Jednakże strzałka i piszczel dalej są połączone więzozrostem. W tym typie złamania dochodzi do zwichnięcia stawu skokowego górnego.

- Typ C - występuje, gdy uraz był tak silny, że zerwał więzozrost strzałkowo-piszczelowy. Oznacza to, że złamanie będzie się gorzej goić i towarzyszy mu czasem podwichnięcie.

- Typ D - najcięższym typem złamania kostek jest typ D. Nazywamy go również złamaniem typu Maisonneuve.

Złamanie Cottona, czyli trójkostkowe

W organizmie ludzkim znajdują się dwie kostki. Kostka przyśrodkowa, która jest dalszym końcem piszczeli oraz kostka boczna, która jest końcowym elementem strzałki. Gdzie zatem trzecia kostka? Przy bardzo silnych urazach skrętnych, złamaniu ulegają obie kostki (boczna i przyśrodkowa) oraz fragment tylnej krawędzi piszczeli. Na zdjęciu radiologicznym wszystkie trzy odłamy wyglądają bardzo podobnie i stąd nazwa "złamanie trójkostkowe".

Najcięższy typ złamania, czyli Dupuytrena lub Potta

Jest to najcięższy typ złamania. Dochodzi do niego przy bardzo silnym uderzeniu w przekręconą stopę. Złamaniu ulegają obie kostki. Dodatkowo rozrywa się więzozrost strzałkowo-piszczelowy, staw skokowy jest całkowicie zwichnięty. Przy takim urazie większość więzadeł ulega zerwaniu, natomiast torebka stawowa jest bardzo uszkodzona.

Złamania szyjki kości udowej

Jest to całkowite lub częściowe złamanie kości udowej w jej części tworzącej staw biodrowy, zwanej szyjką kości udowej. Złamanie to dotyczy zazwyczaj ludzi starszych, przeważnie kobiet i jest najpoważniejszym powikłaniem osteoporozy. Ponad 50% tych złamań występuje u ludzi po 80 roku życia. Złamanie to zdarza się również u osób młodych i w średnim wieku, a jego przyczyną jest najczęściej poważny uraz.

Postępowanie fizjoterapeutyczne 

W przypadku złamania szyjki kości udowej termin rozpoczęcia ćwiczeń zależy od rodzaju złamania, sposobu repozycji i unieruchomienia. U wszystkich chorych zaleca się wstawienie endoprotezy oraz jak najwcześniejsze ogólne usprawnianie, ćwiczenia oddechowe, starając utrzymać w pełnej sprawności kończyny nie objęte złamaniem.

  KONTAKT: ul. Spółdzielcza 25, Halinów, tel. (22) 760 54 44, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.
Wizyty na stronie: dzisiaj: 32 wczoraj: 55 w tym tygodniu: 87 w tym miesiącu: 87 w sumie: 187175
© Centrum Rehabilitacji Pod Dębami 2013, wykonanie strony - LUKNet